Szło, szło, aż doszło - NOWE...
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.
Ex Cathedra
Forum przyjaciół niegdysiejszego Forum Frondy. Tam się poznaliśmy!
Komentarze
Znam środowisko od 40 lat a nie tylko książeczki o wyjątkowo wyjątkowych geniuszach. Wśród polskich uczonych jest może pięciu, którzy osiągnęli coś istotnego przed trzydziestką.
Odwołany szef Lasów Państwowych.
@Brzost proszony uprzejmie o komentarz
http://www.radiomaryja.pl/informacje/ms-konrad-tomaszewski-odwolany-funkcji-szefa-lasow-panstwowych/
Jeszcze zobaczymy czy Konrad nie zechce przyjść do nas na dyrektora... To jego macierzysty zakład pracy, z którego został wywalony w stanie wojennym za Solidarność. Ale może nie. W wieku 70 lat mógłby spokojnie iść na emeryturę, ale znając jego siły witalne, pewnie się do tego nie spieszy. Mógłby jeszcze długo służyć jako doradca, analityk, bo jest człowiekiem tytanicznej pracy.
Odnosisz się do nauki polskiej, a ja raczej ogólnie do nauki, bo choć w żadnej mierze naukowcem nie jestem, to mam kontakt z naukowcami z różnych dziedzin. Z mojego pokolenia są to niestety przeważnie humaniści, którzy doktoraty i habilitacje, robili kilka razy dłużej niż młodzi z nauk ścisłych, których też znam. W sumie nie wiem też co uważasz za "osiągnięcie", ja pisałem o najciekawszych pomysłach. Może stąd nieporozumienie. Zobacz, że nagrody nobla z nauk ścisłych dostają często ludzie starsi, ale za odkrycia z młodości. Często też zespoły. No ale po przeczytaniu Twojego stwierdzenia zapytałem się kogoś związanego z uczelnią ze światowej czołówki:
"Jaki wiek jest najbardziej twórczy w światowej nauce? Kiedy się coś wymyśla."
W odpowiedzi uzyskałem:
"To zależy. Zazwyczaj najwięcej nauki robią postdocy, czyli np. (...). Powiedzmy, że 25-40 lat. Postdocy i młodzi profesorowie może dodam."
No to tyle, ode mnie.
Momentalnie jak JK to powiedział, otoczyli go brodaci spadochroniarze. Zrobili nalot na Toruń i wszystkie możliwe centra oporu. Wygląda, jakby ktoś (Lejb Fogelman?) go podpuścił. I zanim dostaniemy reperacje, to już mamy na karku "komornika" z marines za plecami, egzekwującego swój dług (za ochronę, za cokolwiek). Amerykańce, wiadomo, mają dostać swoją dolę (te 65 mld ma tam przecież trafić, w skarpecie grandziarze ich nie będą trzymać), to może i Niemcy są wtajemniczeni w rozgrywkę...
jak ludzie mogą się pchać do takiego kraju, gdzie najwyższy awans to wysłąnie swego dziecka na misję pokojową, żeby dostało obywatelstwo.
nooo można jeszcze jak Arni z Austrii, gwiazda, kasa, żona z klanu Kennedych (?) i gubernator , noale wyżej nie podskoczy
Może jeszcze indianami ich postraszymy?
Po pierwsze w Stanach jest inny system prawny, więc habilitacja amerykańska wygląda nieco inaczej od polskiej i daje nieco inne prawa. W sumie ta różnica wielka nie jest, bo polska habilitacja na amerykańskiej jest wzorowana i to jest oficjalny pogląd ministerstwa.
Po drugie w Stanach posługują się innym językiem niż polski, więc amerykańska habilitacja ma całkiem inną nazwę, tylko jedna litera jest wspólna.
No, ale ciotka za AFD yest, Co ciekawe w jej rodzinie było wielkie zróżnicowanie polityczne zawsze , a teraz wszyscy tam , z różnych stanów na AFD głosuyą...
I jest po stokroć sensowniejsze od "polskiej" habilitacji, prawdę mówiąc.
Otóż, po stopniu doktora (i odbyciu staży podoktorskich) delikwent może aplikować o pozycję profesorską,aby być "stałą" kadrą uniwersytecką (faculty). Przyjmują (lub nie) go pozostali ziomkowie z uczelni, na którą aplikuje, przy użyciu utworzonej celowo komisji rekrutacyjnej. Mierzą i oceniają mu nie tylko dotychczasowe osiągi, ale i perspektywy i potencjalny wkład (synergistyczny
Jak się to ma wiekowo? Na szybko dr 27, staż postdoktorski 31, czyli ustawiony niby może być przed 40tką. Ale żeby takiego zechcieli, to ze 2 staże musi mieć (6 lat lub więcej).
W USA ma to ręce i nogi, gdy pensje profesorskie zaczynają się od 100 tys. dolarów (brutto, rocznie), ale dla osobników wybitnie przynoszących chwałę i walutę uczelni, może być krotność tego.
I na ten precedens powołują się teraz wściekli polonusi.
Jeśli ktoś ma jakieś dokładniejsze rozeznanie w temacie, to chętnie poczytam, bo do mnie dotarły tylko szczątkowe wieści. Jednakowoż z ust na tyle wiarygodnych, by nie wzruszyć ramionami. Sama nie mam czasu, by szperać w sieci i sprawdzać tę ciekawostkę.
1. Nie odniosłeś się do meritum, ponieważ nie zauważyłeś, że pisałem o pomysłach, ideach i jak to jeszcze nazwać, które rodzą się w właśnie w młodym wieku (w mojej ocenie 20-40 lat), a później są rozwijane (czasami może to być poprzez zaprzeczenie początkowej idei). Ty chyba cały czas pisałeś o uznaniu i zaszczytach, czyli spijaniu śmietanki z wykonanej pracy. Czyli zupełne nieporozumienie. Jak o tym napomknąłem to się do tego nie odniosłeś tylko zmieniłeś temat.
2. Kiedy napisałem, że powinieneś się domyśleć, że nie chodzi o polską ale światową naukę, bo wspomniałem o postdokach, a dokładnie to napisałem "Co kolega chce udowodnić? Jeśli piszę o postdokach to wiadomo, że chodzi o naukę, ale nie polską. Bo w Polsce ludzie robią habilitacje po doktoratach." I tu się kolega uczepił, zmieniając temat, że wszędzie są habilitacje. No to ja koledze odpowiem, że naciągając można tak powiedzieć, nawet można twierdzić, że anglosaski i amerykański system jest taki sam, bo to co się zupełnie inaczej nazywa i właściwie czemu innemu służy, odpowiada habilitacji w polskim znaczeniu. Ale tak nie jest. Nauka na świecie zmieniła się bardzo w ciągu ostatnich 20, a szczególnie 10 lat. Opiera się na zespołach badawczych, które mają charakter międzynarodowy i kontraktowy. Tak jest w naukach ścisłych.
Naukowiec z konieczności musi tworzyć sieć kontaktów by być zapamiętanym i w efekcie by jego nazwisko skłaniało innych do przeczytania nad czym pracuje. Nie chce mi się teraz odszukiwać, ale były robione badania o czytelnictwie prac naukowych na świecie (ile osób czyta prace z zakresu humanistyki nie będę wspominał) i dowodziły one, że owa akwizycja, o której piszę jest koniecznością. A system naukowy w Polsce wygląda tak, że jeżeli ktoś nie siedzi na doktoracie, za który płaci (a takie studia są w Polsce modne, szczególnie w humanistyce), to dostaje w śmieciowy zasiłek, a na uczelni musi się wysługiwać kadrze profesorskiej. W efekcie jego entuzjazm naukowy jest konsekwentnie studzony. Wiem o czym piszę bo znam zdolnych ludzi, którzy z tych powodów odchodzili z polskich uczelni. Później ów doktor, z przymusu (bo nigdzie go nikt nie zna) zostaje na tej samej uczelni i robi habilitację, a jak już zrobi to właściwie z automatu dostaje profesora uczelnianego (tak było z większością moich kolegów). Nadmienię jeszcze, że w humanistyce, do niedawna, nieomal wszyscy robili stopnie kariery maksymalnie długo. W efekcie całe życie naukowe spędza ów naukowiec na jednej uczelni i w jednym środowisku. A na świecie teraz jest inaczej. Nadmienię, że wcale nie jest to fajne, bo właściwie uniemożliwia naukowcom normalne życie rodzinne, ale tak jest, jest to fakt. Młodzi, zdolni naukowcy są oceniani po swoich pracach. Już przed magisterkami muszą jeździć na konferencje, by gdzieś znaleźć profesora, który zaproponuje im kontrakt na doktorat. Nie jest dobrze widziane siedzenie na jednej uczelni. Dlatego każdy stopień naukowy jest robiony gdzie indziej i każdy postdok też. W efekcie, nawet jeśli owe habilitacje istnieją w sensie formalnym, to nie mają takiego znaczenia jak w Polsce. Dodatkowo sprzyja temu to, że z powodu różnic formalnych między poszczególnymi krajami, robienie klasycznej habilitacji przeszkadza w "robieniu nauki". Można robić przecież naukę na różnych uczelniach w ramach jednego kraju, ale w czołowych zespołach odbywa się to tak, że z Niemiec ląduje się w Japonii, a z niej w Stanach. W efekcie liczy się dorobek i uznanie, które prowadzi w końcu do profesury. Nawet na głupiej wiki znalazłem:
Argumentami przeciwników habilitacji jest przede wszystkim niespójność systemów stopni i tytułów naukowych w krajach anglosaskich i Europy kontynentalnej oraz mnożenie utrudnień w rozwoju kariery naukowej. W dotychczasowej praktyce naukowiec o uznanym dorobku międzynarodowym nie mógł zostać recenzentem pracy doktorskiej w Polsce, jeśli nie posiadał habilitacji. Ustawa z 2011 roku daje jednak taką możliwość.
Wypowiedzi przeciwników i zwolenników są mocno spolaryzowane:
„Habilitacje są w nauce niepotrzebne (...) Habilitacja jest archaicznym elementem stratyfikującym środowisko akademickie, które ma istotne znaczenie w zasadzie tylko w naszym kraju. Poza jego granicami o tym, kto kim jest w nauce decydują wyniki badań naukowych udokumentowane publikacjami. Nauka jest coraz bardziej transnarodowa, więc w świecie globalnej nauki lokalne stopnie naukowe tracą zupełnie na znaczeniu.” — dr Dominik Antonowicz
No ale jeżeli kolega los robi w polskiej nauce już 40 lat to oczywiście się lepiej zna. I zaraz wybierze z mojego wpisu jakiś kawałek, do którego będzie się mógł uczepić, pomijając meritum i nie starając się zrozumieć o czym napisałem.
Dlatego w Polsce nic nie można zmienić, zreformować, bo za dużo jest ludzi, którzy z obecnego systemu czerpią zyski lub są zadowoleni z istniejącego status quo. Dotyczy to nieomal wszystkich dziedzin życia. Jak zreformować system medyczny, kiedy wysoka kadra czerpie z obecnego najwyższe profity. Podobnie jest w nauce, nawet jeśli prowadzi to do tego, że najlepsze polskie uczelnie dzielą od czołówki już setki miejsc. Ale co tam, musimy sobie powtarzać, że mamy najlepszych we wszystkim, a jak nic nie wychodzi, to się na bank przeciw nam zmówili.
Reasumując, bo wątek jest o nowym, uważam, że z ambitnych planów polityków prawie nic w Polsce nie wyjdzie, bo niemożliwym będzie dojście do konsensusu, ustalenie planu działania i jego konsekwentnej realizacji, nawet przez zmieniające się rządy. A powinno być ora et labora.
Natomiast jest pewien element naukowej tytulatury, którego nigdzie na Ziemi poza Polską nie ma. Na ten temat nikt nie puszcza pary z gęby. Ciekawe123 dlaczego?
Profesor "belwederski"?