С Новым годомo - już za niecałe dwie godziny !
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.
Forum przyjaciół niegdysiejszego Forum Frondy. Tam się poznaliśmy!
Komentarze
Pudlaśka mova naležyt do tych rêdkich indoeuropejśkich movuv, u kotorych, okrum odinóčnoji i mnôžnoji ličby, vystupaje dovoli prymiêtno šče tak zvana parnája ličba. U słovjanśkich movach parnaja ličba jak povnopravna gramatyčna kategoryja zachovałasie do diś tôlko v słovenśkuj, nižniołužyćkuj i verchniołužyćkuj movach. U inšych słovjanśkich movach zachovalisie tôlko relikty parnoji ličby, ale v pudlaśkuj movi siêty relikty namnôho častiejšy, čym, naprykład, u biłoruśkuj, ukrajinśkuj i pôlśkuj razom uziatych.
Czyli:
Język podlaski zalicza się do tych nielicznych języków indoeuropejskich, w których, oprócz liczby pojedynczej i mnogiej, dość wyraźnie występuje również tak zwana liczba podwójna. W językach słowiańskich liczba podwójna jako pełnoprawna kategoria gramatyczna zachowała się do dzisiaj tylko w języku słoweńskim, dolnołużyckim i górnołużyckim. W innych językach słowiańskich zachowały się jedynie relikty liczby podwójnej, w języku podlaskim jednak owe relikty są o wiele częstsze niż na przykład w językach białoruskim, polskim i ukraińskim razem wziętych.
Kiedy czytam - rozumiem, ale jak zaczną mówić, zabij, nie paniatna ...
gwara ułądzona, współczesna
jak większość
noale chwała Panu, że ktoś jeszcze tak mówi, gwara chroni przed przeklinaniem, ta prawdziwa, z babcią, która szmatą przez głowę potrafiłą w razie potrzeby/nieodpowiedniej odzywki zdzielić
(Wyczmuchać źle zaznaczyłam.)
Jest to sprawa ciekawa, bo powinien być w całym regionie lej po bombie. Ostatnio widziałem zestawienie inwestycji w województwach, jesteśmy na szarym końcu, ostatni. U nas operuje wyłącznie kapitał rodzimy, regionalny, który jak się okazuje, pozwala utrzymywać się na powierzchni. Po pierwsze czarne podniebienia mają zmysł do interesu, kolega bankowiec, który obsługuje parę dużych firm, mówi że mają niespotykaną intuicję. Jest trochę dużych firm (wytwórnie pasz, maszyny rolnicze, przetwory mleczarskie) na skalę ogólnopolską. Ale sporo mniejszych interesów, uważam, że generalnie to są ludzie zaradni, czują piniondz. Białystok zaś ma parę dziedzin gdzie coś się dzieje w produkcji, ale żyjemy też z Białorusinów i Rosjan, tak to chyba trzeba powiedzieć. Handel kwitnie cały czas.
Podobnie jest w z Suwałkami, gdzie trochę pomogła strefa ekonomiczna, ale handele z Litwinami i Rosjanami (Kalinigrad) też daje radę. Ale między Białymstokiem a Suwałkami jest tragedia. Augustów turystycznie się nie przebił. Paradoks polega ma tym, że Suwalszczyzna to potencjalnie najbogatszy region w Polsce. Niech tylko ktoś da zielone światło na grzebanie w ziemi. Za komuny była próba, urwana przez Ruskich, ostatnimi laty przeprowadzono ponownie badania. Tablica Mendelejewa, ze złożami unikalnych kopalin. Wiem, wiem, głęboko, ale ponoć nie do końca to prawda, no i technologia poszła do przodu.
"Bułka chleba" - tak mówiła śp. babcia. W centralnej Polsce.
Piętka - niczym pięta - jest końcówką czegoś w specyficznym kształcie.
Bułka, czy buła jest całością (wypieku, odlewu pierwotnego, skały itd w kształcie wypieku itd.).
Teraz coś mi zaczyna świtać że na mazowieckiej wsi niektórzy starsi mówili bułka chleba, ale to ze 25 lat temu słyszałem ostatni raz.
piekarnia Bułka Chleba w Białymstoku
To jest rusycyzm. I tylko na określenie białego chleba.
Zresztą polski 'bochen', 'bochniec' (w starych przekładach Biblii Pan Jezus rozmnożył 'pięć bocheńców'!) to w zasadzie synonim chleba i raczej to też jakieś cudo mówić 'bochen chleba'.
Bo to z łaciny znaczy podpłomyk, czyli starożytny chleb!
łac. focacia (focus - płomień) -> przez niem. fochenze -> starożytni Słowianie/ dawni Polacy nie znali głoski "f" bochen/ bochniec/ bochnec/ bochnik/
=
Przy okazji - na określenie dłuuugiej bułki. W niektórych częściach jako weka (germanizm, Wecken) a w niektórych jako baton. A wychowywałem się na Ziemiach Odzyskanych, gdzie w piekarni jedni kupowali wekę, a drudzy batona
mój tata był piekarzem, a pracował w ...Bochni
Kolego z Ziemi Krakowskiej (Jaworzno), o to co napisał w słowniku wydanym w Ziemi Płockiej (Warszawa)
michał Arct w 1916 roku:
Bułka: bochen, bochenek.
Buła: duża bułka (chleba).
Buły: krzemionka lub wapień w postaci gałek, bochenków,
Poza tym słowo 'bułka' tez pochodzi z łaciny: 'bulla' = pęcherzyk. guzek; pięczęć i przyszło (słowo) z Francji
owszem administracyjnie to tak, mieszkam i pracuje tutaj
serce bije gdzie indziej...ale bułka to bułka, chleb to chleb, skibka to raczej oderwany ręcznie fragment chleba ( w odróżnieniu od skiby ziemi oddzielonej w trakcie jej orania pługiem), a piętka chleba to odcięta nożem jego końcówka
skibka = oderwany ręcznie, np. podczas dzielenia sie, fragment chleba
piętka = oddzielony mechanicznie, nożem, końcowy fragment chleba
bułka = wypiek pszenny, nieduży (większy tego rodzaju to wek/weka)
chleb = wypiek żytni, pszenno-żytni, proporcjonalnie większy od bułki, dzielony na kromki (pajda - niezgrabna, duża/gruba kromka chleba)
BULA
stamtad duzo poszlo do Jaworzna, do kopaln...