Co teraz czytacie i co polecacie?

11214161718

Komentarz

  • Jest jednak i taka teoria, że gdy dany Dżosef zaczynał pisać, żył już od tylu lat poza krajem, że trochę zapomniał polskiego języka w gębie, a nie chciał kaleczyć ojczystej mowy.

    Być może teoria naprędce zmyślona, ale coś w tym może być. Mistrzu Słowacki zeznawał swego czasu w listach do matki, że musi co dzień czytać Piotra i Jana Kochanowskich, żeby nie wyjść z literackiej wprawy.
  • Wątpię, gdyż w swoich powieściach poruszał zagadnienia wszechświatowe, a nie Lord Jim a sprawa polska.
  • Swoją drogą to fenomen, że cudzoziemiec uważany jest w GB za mistrza stylu/bogaty język. Istnieje podobne zjawisko w światowej literaturze?
  • Ja też piszę głównie po angielsku.
  • los napisal(a):
    Ja też piszę głównie po angielsku.
    Mówimy wszak o literaturze pięknej.
  • Binięda tez pewnie pisze głównie po angielsku, a poczuwa się do polskości i wiele dla Polski zrobił. Z Konradem rzeczywiście smutna sprawa. Przeczytałem chyba całego nastolatkiem jeszcze będąc, jako polskiego pisarza, ale przecież nie w oryginale tylko tłumaczeniu. Niewiele w nim polskości niestety. Nawet kosmopolityczny Chopin polskim folklorem i krajobrazem, a więc szerzej kulturą i tradycja się inspirował. A Conrad ? Cóż !? Widać jednak Europejczycy istnieją.
  • Mania napisal(a):
    Swoją drogą to fenomen, że cudzoziemiec uważany jest w GB za mistrza stylu/bogaty język. Istnieje podobne zjawisko w światowej literaturze?
    Najlepsze, że angielski to był jego co najmniej trzeci, a pewnie raczej czwarty język.
  • Ciekawie Łajka:

    Though he did not speak English fluently until his twenties, he was a master prose stylist who brought a non-English sensibility into English literature.

    Rudyard Kipling felt that "with a pen in his hand he was first amongst us" but that there was nothing English in Conrad's mentality: "When I am reading him, I always have the impression that I am reading an excellent translation of a foreign author." Cited in Jeffrey Meyers, Joseph Conrad: A Biography, p. 209. Cf. Zdzisław Najder's similar observation: "He was [...] an English writer who grew up in other linguistic and cultural environments. His work can be seen as located in the borderland of auto-translation." Zdzisław Najder, Joseph Conrad: A Life, 2007, p. ix.

    Conrad spoke his native Polish and the French language fluently from childhood and only acquired English in his twenties. He chose, however, to write his fiction in his third language, English. He says in his preface to A Personal Record that writing in English was for him "natural", and that the idea of his having made a deliberate choice between English and French, as some had suggested, was in error. He explained that, though he had been familiar with French from childhood, "I would have been afraid to attempt expression in a language so perfectly 'crystallized'."[43]:iv–x In 1915, as Jo Davidson sculpted his bust, Conrad answered his question: "Ah… to write French you have to know it. English is so plastic—if you haven't got a word you need you can make it, but to write French you have to be an artist like Anatole France."[44] These statements, as so often in Conrad's "autobiographical" writings, are subtly disingenuous.[7]:295, passim In 1897 Conrad was visited by a fellow Pole, the philosopher Wincenty Lutosławski, who asked Conrad, "Why don't you write in Polish?" Lutosławski recalled Conrad explaining: "I value our beautiful Polish literature too much to bring into it my clumsy efforts. But for the English my gifts are sufficient and secure my daily bread."[7]:292–93

    Conrad wrote in A Personal Record that English was "the speech of my secret choice, of my future, of long friendships, of the deepest affections, of hours of toil and hours of ease, and of solitary hours, too, of books read, of thoughts pursued, of remembered emotions—of my very dreams!"[43]:252 In 1878 Conrad's four-year experience in the French merchant marine had been cut short when the French discovered that he did not have a permit from the Imperial Russian consul to sail with the French.[note 35] This, and some typically disastrous Conradian investments, had left him destitute and had precipitated a suicide attempt. With the concurrence of his mentor-uncle Tadeusz Bobrowski, who had been summoned to Marseilles, Conrad decided to seek employment with the British merchant marine, which did not require Russia's permission.[7]:64–66 Thus began Conrad's sixteen years' seafarer's acquaintance with the British and with the English language.

    Had Conrad remained in the Francophone sphere or had he returned to Poland, the son of the Polish poet, playwright, and translator Apollo Korzeniowski—from childhood exposed to Polish and foreign literature, and ambitious to himself become a writer[7]:43–44—he might have ended writing in French or Polish instead of English. Certainly his Uncle Tadeusz thought Conrad might write in Polish; in an 1881 letter he advised his 23-year-old nephew:

    As, thank God, you do not forget your Polish... and your writing is not bad, I repeat what I have... written and said before—you would do well to write... for Wędrowiec [The Wanderer] in Warsaw. We have few travelers, and even fewer genuine correspondents: the words of an eyewitness would be of great interest and in time would bring you... money. It would be an exercise in your native tongue—that thread which binds you to your country and countrymen—and finally a tribute to the memory of your father who always wanted to and did serve his country by his pen.[7]:86

    In the opinion of some biographers, Conrad's third language, English, remained under the influence of his first two languages—Polish and French. This makes his English seem unusual. Najder writes that:

    [H]e was a man of three cultures: Polish, French, and English. Brought up in a Polish family and cultural environment... he learned French as a child, and at the age of less than seventeen went to France, to serve... four years in the French merchant marine. At school he must have learned German, but French remained the language he spoke with greatest fluency (and no foreign accent) until the end of his life. He was well versed in French history and literature, and French novelists were his artistic models. But he wrote all his books in English—the tongue he started to learn at the age of twenty. He was thus an English writer who grew up in other linguistic and cultural environments. His work can be seen as located in the borderland of auto-translation.[7]:ix

    Inevitably for a trilingual Polish–French–English-speaker, Conrad's writings occasionally show linguistic spillover: "Franglais" or "Poglish"—the inadvertent use of French or Polish vocabulary, grammar, or syntax in his English writings. In one instance, Najder uses "several slips in vocabulary, typical for Conrad (Gallicisms) and grammar (usually Polonisms)" as part of internal evidence against Conrad's sometime literary collaborator Ford Madox Ford's claim to have written a certain instalment of Conrad's novel Nostromo, for publication in T. P.'s Weekly, on behalf of an ill Conrad.[7]:341–42

    The impracticality of working with a language which has long ceased to be one's principal language of daily use is illustrated by Conrad's 1921 attempt at translating into English the Polish physicist, columnist, story-writer, and comedy-writer Bruno Winawer's short play, The Book of Job. Najder writes:

    [T]he [play's] language is easy, colloquial, slightly individualized. Particularly Herup and a snobbish Jew, "Bolo" Bendziner, have their characteristic ways of speaking. Conrad, who had had little contact with everyday spoken Polish, simplified the dialogue, left out Herup's scientific expressions, and missed many amusing nuances. The action in the original is quite clearly set in contemporary Warsaw, somewhere between elegant society and the demimonde; this specific cultural setting is lost in the translation. Conrad left out many accents of topical satire in the presentation of the dramatis personae and ignored not only the ungrammatical speech (which might have escaped him) of some characters but even the Jewishness of two of them, Bolo and Mosan.[7]:538–39

    As a practical matter, by the time Conrad set about writing fiction, he had little choice but to write in English.[note 36] Poles who accused Conrad of cultural apostasy because he wrote in English instead of Polish[7]:292–95, 463–64 missed the point—as do Anglophones who see, in Conrad's default choice of English as his artistic medium, a testimonial to some sort of innate superiority of the English language.[note 37]

    According to Conrad's close friend and literary assistant Richard Curle, the fact of Conrad writing in English was "obviously misleading" because Conrad "is no more completely English in his art than he is in his nationality".[45]:223 Conrad, according to Curle, "could never have written in any other language save the English language....for he would have been dumb in any other language but the English."[45]:227–28

    Conrad always retained a strong emotional attachment to his native language. He asked his visiting Polish niece Karola Zagórska, "Will you forgive me that my sons don't speak Polish?"[7]:481 In June 1924, shortly before his death, he apparently expressed a desire that his son John marry a Polish girl and learn Polish, and toyed with the idea of returning for good to now independent Poland.[7]:571

    Conrad bridled at being referred to as a Russian or "Slavonic" writer. The only Russian writer he admired was Ivan Turgenev.[7]:576 "The critics," he wrote an acquaintance on 31 January 1924, six months before his death, "detected in me a new note and as, just when I began to write, they had discovered the existence of Russian authors, they stuck that label on me under the name of Slavonism. What I venture to say is that it would have been more just to charge me at most with Polonism."[7]:551 However, though Conrad protested that Dostoyevsky was "too Russian for me" and that Russian literature generally was "repugnant to me hereditarily and individually",[46] Under Western Eyes is viewed as Conrad's response to the themes explored in Dostoyevsky's Crime and Punishment.[47]
  • o!

    Rudyard Kipling felt that "with a pen in his hand he was first amongst us" but that there was nothing English in Conrad's mentality:
    "When I am reading him, I always have the impression that I am reading an excellent translation of a foreign author."
  • Maria napisal(a):
    I niechby ten tekst dotarł chociaż do połowy z tej liczby księży, którzy częstują wiernych opłatkiem a nie Ciałem Chrystusa...
    U nas, w Polsce.
    Marzenie.
    (góglając za czerwcem (owadem, barwnikiem) odkopał mnie się ten wątek i powyższy wpis)

    2.
    opłatek (opłat)
    jest całkowicie ortodoksyjnym słowem na określenie chleba-które-się-stało Ciałem Jezusa w sakramencie eucharystii

    jest także równoważne z prawosławnym słowem proskura


    opłatek = ofiarowany, dar ofiarny, tu: chleb ofiarny
    z łacińskiego oblatum -> (przez czeski) ->opłatek

    proskura = ofiara, tu: chleb ofiarny
    z greckiego prosfora -> ros. proskura

    choć katecheza przypominająca czym opłatek jest (czyli Kim) jak najbardziej pożądana

    1.
    (częstują) a ktoś tak mówi?
    raczej karmią!
  • Szturmowiec.Rzplitej napisal(a):
    Jest coś z danym Dżozefem, że chciał zostać dużym misiem i wyrwać się z tego całego barachła. Służyć chciał wyłącznie w marynarce brytyjskiej, bo była najlepszą na świecie. Pisać chciał po angielsku, żeby mieć wszechświatowego odbiorcę.

    I to być może, że wybrał pomiędzy służbą Narodowi, a służbą Ludzkości. A może też uznał, że jego talent jest tak ogromny, że zmitrężenie go na potrzeby jakiegoś zarzyganego kraiku, którego zresztą nie ma, będzie stratą. (Dla kogo?)
    z życiorysu, nie wiem czemu, wyszło mi, że pisał dla pieniędzy po prostu. Imperium brytyjskie było rynkiem, cierpiąca Polska nie.
  • Lee Child "Blue moon", polski tytuł "Zgodnie z planem". (?)
    Przeczytałam dopiero 35 stron i już jestem podjarana. Najfajniejsze jest to, że przede mną jeszcze 370 stron w towarzystwie Jacka Reachera, który - jak podejrzewam- dobierze się do mafii ukraińskiej i albańskiej. Spodziewam się wielu połamanych nosów i kości, oraz błyskotliwych dialogów.
  • Moja recenzja tego dzieła - Maniu, nie wiem, czy się zgodzisz po przeczytaniu wszystkich stron ;)

    Oczywiście przeczytałam. Ale chyba na tym skończę serię, bo szkoda mi utraty sympatii do Jacka Reachera.
    W tym tomie już wyraźnie nasz bohater pozbawiony jest tego wdzięku, z jakim rozprawiał się ze swoimi przeciwnikami oraz uroku, którym zdobywał kolejne partnerki.
    Zamiast tego nudne i w nudny sposób omawiane planowanie oraz rutyna. Niemal obowiązek.
    W książce nie znajdziemy nic z tego, co dawniej było jej mocnym atutem - nawet z największych opresji Reacher wychodził cało, ale zawsze miało to jakieś sensowne uzasadnienie. Tu, szkoda słów. Nie będę spoilerować, ale nagromadzenie idiotyzmów przekracza wszelkie normy obowiązujące nawet dla tego typu powieści-bajek.
    Najwyraźniej Lee Child wypstrykał się z pomysłów. I autor, i jego bohater są kompletnie pozbawieni cojones, podsumowując.

    Pomysł, żeby dalsze części pisał młodszy brat jakoś mnie nie przekonuje. Będzie opisywał przygody sześćdziesięcioparolatka wędrującego po Stanach tylko ze szczoteczką do zębów?! Hmm....

    [trzy gwiazdki/dziesięć, czyli słaba]
  • edytowano July 2020
    image

    Pierwsza część trylogii Jakuba Szamałka "Ukryta sieć. Cokolwiek wybierzesz".
    Chyba pierwszy raz polecam polski kryminał.
    Ale nie gatunek literatury tym razem jest tu najważniejszy.
    Tylko fakt, że autor w rewelacyjny sposób ilustruje zagrożenia czyhające na użytkowników wszelkich zdobyczy typu internet, smartfon, Bluetooth itp. Użytkowników, czyli praktycznie nas wszystkich.
    Zatem przede wszystkim z tego powodu warto po tę książkę sięgnąć.
    Podziwiam autora - ogromny talent dydaktyczny. A przekazuje wiedzę porażającą.
    Do tego ma niezły warsztat, tworzy całkiem zgrabną intrygę z logicznym wyjaśnieniem oraz bohaterów dających się lubić.
    Czegóż chcieć więcej?

    Natomiast radzę nie sięgać po drugą część, bo jej zakończenie znajduje się w trzeciej - jeszcze nie wydanej. Warto(?) poczekać.

    Przedsłowie książki:
    To nie jest powieść science fiction.
    Niestety.


    Zastrzeżenia w następnym wpisie.
  • Teraz robię dopisek w zasadzie nie spoilerujący.
    Fabularna strona polecanej wyżej książki jest, niestety, do bólu przewidywalna. Oraz, również niestety, do bólu politycznie poprawna.
    Zatem mamy w niej i słodkiego geja, i problem przypadkowej ciąży, która spada na kochającą się rodzinkę 2+1 upchniętą w ciupcieńkiej kawalerce - zatem jedynym rozwiązaniem jest kierunek na Hradczany, i główną ofiarę - uwielbianego przez tłumy aktora prowadzącego programy z dziećmi, i księdza karmiącego wiewiórki w Łazienkach itp., itd.
    Bleee...
    No cóż.
    Autor nie ukrywa podłoża afery, jest ona szybko czytelna. Główne pytanie brzmi, jak to wszystko się dalej rozwiąże. I tu, powiedzmy, daje radę.
    A także zgrabnie zachęca do sięgnięcia po następną część.
    Po którą ja już nie sięgnę.
  • Maria napisal(a):
    Moja recenzja tego dzieła - Maniu, nie wiem, czy się zgodzisz po przeczytaniu wszystkich stron ;)

    Oczywiście przeczytałam. Ale chyba na tym skończę serię, bo szkoda mi utraty sympatii do Jacka Reachera.
    W tym tomie już wyraźnie nasz bohater pozbawiony jest tego wdzięku, z jakim rozprawiał się ze swoimi przeciwnikami oraz uroku, którym zdobywał kolejne partnerki.
    Zamiast tego nudne i w nudny sposób omawiane planowanie oraz rutyna. Niemal obowiązek.
    W książce nie znajdziemy nic z tego, co dawniej było jej mocnym atutem - nawet z największych opresji Reacher wychodził cało, ale zawsze miało to jakieś sensowne uzasadnienie. Tu, szkoda słów. Nie będę spoilerować, ale nagromadzenie idiotyzmów przekracza wszelkie normy obowiązujące nawet dla tego typu powieści-bajek.
    Najwyraźniej Lee Child wypstrykał się z pomysłów. I autor, i jego bohater są kompletnie pozbawieni cojones, podsumowując.

    Pomysł, żeby dalsze części pisał młodszy brat jakoś mnie nie przekonuje. Będzie opisywał przygody sześćdziesięcioparolatka wędrującego po Stanach tylko ze szczoteczką do zębów?! Hmm....

    [trzy gwiazdki/dziesięć, czyli słaba]
    Ano, Reacher popadł w rutynę. Sam początek książki wciąga, jest świetny, potem... już nieco słabiej.
  • edytowano August 2020
    Szturmowiec.Rzplitej napisal(a):
    Ja właśnie skończyłem "Poza słowami. Co myślą i czują zwierzęta", Carla Safiny.

    Książka jest niesamowita, gdyż zawiera ciekawe opowieści z życia ssaków - słoni, wilków, orek, a do tego rozrzucone uwagi o różnych małpiszonach, delfinach, delfinkach i krukowatych - te ostatnie mimo ptaciego móżdżku są zmyślne jak naczelne! . br>


    Podrzucił mi to podstępnie nasz b. kol. Denver, więc dopiero po lekturze dowiedziałem się, że rzecz wydała Krytyka Potyliczna.

    *****************************************************************

    książkę zakupię, bo dzieci wyrzucają mi, że nie inetersuję się światem "tu i teraz" - kłótnia o pójście na Mszę św. we Wniebowzięcie skończyła się moją porażką: "raz na tydzień to i tak za dużo"...
    Zrobiliśmy więc zakład: ja poczytam o zwierzątkach a oni o ... ludziach, "którzy aż za bardzo interesują się tylko tym co tu i teraz ".
    Koledze polecam, ale z tego mianowicie powodu, że o ile książka wydawna przez KP nigdy nie jest tym na co wygląda, a kolega interesuje się myślami i czuciami zwierzątek oraz zna język angielski, oraz jest prawnikiem, no to myślę, że tarfię w dziesiątkę;

    voilà!


    https://www.amazon.de/Conviction-Untold-Putting-Behind-English-ebook/dp/B0105VDUSM
  • balbina napisal(a):
    Szturmowiec.Rzplitej napisal(a):
    Ja właśnie skończyłem "Poza słowami. Co myślą i czują zwierzęta", Carla Safiny.

    Książka jest niesamowita, gdyż zawiera ciekawe opowieści z życia ssaków - słoni, wilków, orek, a do tego rozrzucone uwagi o różnych małpiszonach, delfinach, delfinkach i krukowatych - te ostatnie mimo ptaciego móżdżku są zmyślne jak naczelne! . br>


    Podrzucił mi to podstępnie nasz b. kol. Denver, więc dopiero po lekturze dowiedziałem się, że rzecz wydała Krytyka Potyliczna.

    *****************************************************************

    książkę zakupię, bo dzieci wyrzucają mi, że nie inetersuję się światem "tu i teraz" - kłótnia o pójście na Mszę św. we Wniebowzięcie skończyła się moją porażką: "raz na tydzień to i tak za dużo"...
    Zrobiliśmy więc zakład: ja poczytam o zwierzątkach a oni o ... ludziach, "którzy aż za bardzo interesują się tylko tym co tu i teraz ".
    Koledze polecam, ale z tego mianowicie powodu, że o ile książka wydawna przez KP nigdy nie jest tym na co wygląda, a kolega interesuje się myślami i czuciami zwierzątek oraz zna język angielski, oraz jest prawnikiem, no to myślę, że tarfię w dziesiątkę;

    voilà!


    https://www.amazon.de/Conviction-Untold-Putting-Behind-English-ebook/dp/B0105VDUSM
    E no prawo karne to nie dla mnie. Tam się ludzie zabijają, przykre sprawy.
  • edytowano August 2020
    @ Szturmowiec

    zapewniam kolegę, że się myli:)

    no i Juan, mon Dieu... Juan...
  • Miłośnikom kryminałów bardzo polecam Piotra Górskiego, polskiego autora, którego cztery książki przeczytałam z tchem zapartym, więc zdanie mam wyrobione.
    Pierwsza z serii "Kruk":
    image
    Książki są świetne, napisane bez żadnego kłaniania się politycznej poprawności, zło nazwane złem, bohater (komisarz Kruk) rewelacyjny, zagadki logicznie rozwiązywane, a za rekomendację niech posłuży również fakt, że w żadnym mainstreamowym chłamie nie znajdziecie pochwały czy lekramy dzieł pana Górskiego ;)
    Dobrze jest zacząć od pierwszego tomu, bo drugi jest z nim jakoś tam powiązany.
    Natomiast trzeci i czwarty to już zupełnie oddzielne historie są.

    Bardzo się cieszę, że wreszcie mogę polecić kryminał polskiego autora, który stworzył super męskiego bohatera. Działającego w niegłupiej policji na dodatek. Wow!
  • Mania napisal(a):
    Maria napisal(a):
    Moja recenzja tego dzieła - Maniu, nie wiem, czy się zgodzisz po przeczytaniu wszystkich stron ;)

    Oczywiście przeczytałam. Ale chyba na tym skończę serię, bo szkoda mi utraty sympatii do Jacka Reachera.
    W tym tomie już wyraźnie nasz bohater pozbawiony jest tego wdzięku, z jakim rozprawiał się ze swoimi przeciwnikami oraz uroku, którym zdobywał kolejne partnerki.
    Zamiast tego nudne i w nudny sposób omawiane planowanie oraz rutyna. Niemal obowiązek.
    W książce nie znajdziemy nic z tego, co dawniej było jej mocnym atutem - nawet z największych opresji Reacher wychodził cało, ale zawsze miało to jakieś sensowne uzasadnienie. Tu, szkoda słów. Nie będę spoilerować, ale nagromadzenie idiotyzmów przekracza wszelkie normy obowiązujące nawet dla tego typu powieści-bajek.
    Najwyraźniej Lee Child wypstrykał się z pomysłów. I autor, i jego bohater są kompletnie pozbawieni cojones, podsumowując.

    Pomysł, żeby dalsze części pisał młodszy brat jakoś mnie nie przekonuje. Będzie opisywał przygody sześćdziesięcioparolatka wędrującego po Stanach tylko ze szczoteczką do zębów?! Hmm....

    [trzy gwiazdki/dziesięć, czyli słaba]
    Ano, Reacher popadł w rutynę. Sam początek książki wciąga, jest świetny, potem... już nieco słabiej.
    Nie musi opisywać przygód sześćdziesięcioparolatka - zawsze może zrobić retrospekcję i wrócić do czasów żandarmerii. Ale faktycznie Child coraz wyraźniej buksuje i średnia ruchoma systematycznie spada.
  • Maria napisal(a):
    Miłośnikom kryminałów bardzo polecam Piotra Górskiego, polskiego autora, którego cztery książki przeczytałam z tchem zapartym, więc zdanie mam wyrobione.
    Pierwsza z serii "Kruk":
    image
    Książki są świetne, napisane bez żadnego kłaniania się politycznej poprawności, zło nazwane złem, bohater (komisarz Kruk) rewelacyjny, zagadki logicznie rozwiązywane, a za rekomendację niech posłuży również fakt, że w żadnym mainstreamowym chłamie nie znajdziecie pochwały czy lekramy dzieł pana Górskiego ;)
    Dobrze jest zacząć od pierwszego tomu, bo drugi jest z nim jakoś tam powiązany.
    Natomiast trzeci i czwarty to już zupełnie oddzielne historie są.

    Bardzo się cieszę, że wreszcie mogę polecić kryminał polskiego autora, który stworzył super męskiego bohatera. Działającego w niegłupiej policji na dodatek. Wow!
    Kruk. Szepty słychać po zmroku – polski serial kryminalny z 2018 roku w reżyserii Macieja Pieprzycy produkcji Canal+.
  • edytowano September 2020
    ethanol napisal(a):
    Maria napisal(a):
    Miłośnikom kryminałów bardzo polecam Piotra Górskiego, polskiego autora, którego cztery książki przeczytałam z tchem zapartym, więc zdanie mam wyrobione.
    Pierwsza z serii "Kruk":
    image
    Książki są świetne, napisane bez żadnego kłaniania się politycznej poprawności, zło nazwane złem, bohater (komisarz Kruk) rewelacyjny, zagadki logicznie rozwiązywane, a za rekomendację niech posłuży również fakt, że w żadnym mainstreamowym chłamie nie znajdziecie pochwały czy lekramy dzieł pana Górskiego ;)
    Dobrze jest zacząć od pierwszego tomu, bo drugi jest z nim jakoś tam powiązany.
    Natomiast trzeci i czwarty to już zupełnie oddzielne historie są.

    Bardzo się cieszę, że wreszcie mogę polecić kryminał polskiego autora, który stworzył super męskiego bohatera. Działającego w niegłupiej policji na dodatek. Wow!
    Kruk. Szepty słychać po zmroku – polski serial kryminalny z 2018 roku w reżyserii Macieja Pieprzycy produkcji Canal+.
    Przepraszam, ale dlaczego do mojego postu o książkach dopisujesz info o serialu, który z tymi książkami nie ma NIC* wspólnego?
    Proszę o odpowiedź.


    *no, może poza nazwiskiem głównego bohatera, bo już imiona mają różne.
    Książka wydana 5 lipca 2017r.
  • edytowano September 2020
    Ken Follet, "Noc nad oceanem".

    Sporo lat żyję na tym świecie, a nie wiedziałam, że pierwszymi latającymi statkami pasażerskimi między Anglią i N.Jorkiem były... - latające łodzie. Czyli hydroplany, czyli słynny Clipper zbudowany w zakładach Boeinga.
    Ten luksusowy Clipper lądował na wodzie, bo Anglia nie miała lotnisk (pasów startowych) dla takiego olbrzyma.
    Follet detalicznie opisuje wrażenia jakie dane było przeżywać pasażerom przy starcie i lądowaniu na morskich falach owego Clippera. Przypominało to szorowanie łodzią po kamieniach i potworny ryk czterech silników. Podróż do N.Y. trwała 37 godzin, z międzylądowaniem w N. Funlandii. Nawigacja- jak na statkach morskich - przy pomocy gwiazd. Mamy też szczegółowy opis wyposażenia i umeblowania tego latającego salonu.
    Transatlantycki, pasażerski Clipper zaczął latać w 1939 roku, na bilety stać było tylko najbogatszych. Zanim USA wypowiedziało wojnę Hitlerowi - Churchil często latał Clipperem do N.Y.
    "Noc nad oceanem" jest powieścią sensacyjną, którą czyta się jednym tchem. Bohaterami są pasażerowie Clippera, każdy z nich ma swoją historię, a Follet umie wspaniale opowiadać. Polecam.

    Tu, co nieco o tym Boeingu: https://pl.wikipedia.org/wiki/Boeing_314_Clipper
    image

  • Jerzego Nowosielskiego
    prorok na pustyni
  • J.W. Muszyński - Białe Legiony przeciw bolszewikom.

    Słusznych rozmiarów album, ciąg dalszy "Białych Legionów 1914-1918".
  • edytowano September 2020
    Na stare lata odrabiam zaległości w tzw. babskiej literaturze, czyli z upodobaniem pochłaniam kryminało-romanse Sandry Brown.
    Odstawiając w kąt politykę i inne gupoty. Prezesa z jego durnymi decyzjami po pierwsze :D
  • Maria napisal(a):
    kryminało-romanse Sandry Brown
    baardzo lubię!

  • uhrr napisal(a):
    Maria napisal(a):
    kryminało-romanse Sandry Brown
    baardzo lubię!

    Toż w priv Ci podziękowawszy za wskazanie autorki :)
  • nie czytam, wiec nie polecam, ale moze ktos, coś ?

    Fragment książki abpa Grzegorza Rysia "Inkwizycja"

    "Rzeczywista odpowiedzialność dotyczy nie tylko konkretnych ludzi, którzy przeprowadzali dochodzenia czy w końcu podpalali stosy. W równym (a może nawet w większym?) stopniu rozciąga się ona na cały szereg instytucji Kościoła, od najwyższych zaczynając" - pisze abp Grzegorz Ryś.

    Warto zwrócić uwagę na inne jeszcze obszary działania inkwizycji, jak choćby stosunek do nauk ścisłych czy współudział w redagowaniu Indeksu ksiąg zakazanych i cenzurę prewencyjną (udzielanie imprimatur). Blisko osiem tysięcy pozycji książkowych trafiło na indeks rzymski – od jego pierwszej redakcji w 1558 roku po ostatnią w roku 1948. Jeszcze w 1900 roku znany skądinąd z otwartości papież Leon XIII umieścił na indeksie 1600 nowych tytułów! W tej masie nie znalazł się nigdy żaden z „podręczników” inkwizycji (jak choćby wydana u nas niedawno Practica inquisitionis Bernarda Gui); znalazło się natomiast (już w pierwszej redakcji) 29 wydań Pisma Świętego w języku łacińskim oraz (z zasady) jego przekłady na języki narodowe. W efekcie nierzadko egzemplarze Biblii palono publicznie wraz z uznanymi za niebezpieczne książkami protestanckimi – nie mówiono przy tym co prawda, że jest „heretycka”, ale mówiono, że jest „zakazana” (by po okresie dwustu lat skonstatować ze zdumieniem brak nawet rudymentarnej wiedzy biblijnej w wielu krajach katolickich...).

    Abp Ryś: skąd się w człowieku bierze agresja na Miłość Boga?
    Abp Ryś: skąd się w człowieku bierze agresja na Miłość Boga?
    WIARA
    W tym momencie nie sposób nie postawić pytania o zakres działań podejmowanych przez inkwizytorów. Powołani do walki z herezją – co zakodowała także ich tytulatura (inquisitores haereticae pravitatis) – bardzo szybko stali się sędziami także w sprawach bardziej moralnej niż doktrynalnej natury, jak np. symonia, bigamia, sodomia itd. Co więcej: podejrzanym łatwo stawał się nie tylko ten, kto głosił wątpliwe poglądy, ale także ten, kto wprost i wyraźnie ich nie piętnował. Jeszcze łatwiej – oczywiście ten, kto nie godził się z działalnością trybunałów. W tej ostatniej kwestii uderza regularność danych: we wszystkich zachowanych archiwaliach jak refren powraca liczba 10% procesów za opór wobec inkwizycji. Najwyraźniej ortodoksja wymagana przez inkwizytorów miała najpierw charakter bardziej formalny (instytucjonalny) i legalistyczny niż dogmatyczny – aż po granice absurdu, zdefiniowane w XIX-wiecznej dysertacji doktorskiej z prawa kanonicznego, w której czytamy: qui existimans ab Ecclesia doceri quartam Trinitatis personam, illam pertinaciter negaret et proptrea haereticus dici potest (heretykiem może zostać nazwany także taki człowiek, który by – wobec nauczania Kościoła o istnieniu czwartej Osoby Trójcy Przenajświętszej – uporczywie negował jej istnienie). Myślenie równie przerażające jak sama działalność trybunałów, tym bardziej że zwerbalizowane i bronione dobre kilkadziesiąt lat po ich rozwiązaniu!

    I tu właśnie pojawiają się najważniejsze dla całego zagadnienia pytania.

    Czy dla rzeczywistego zmierzenia się z prawdą o inkwizycji wystarczy opisać działalność poszczególnych inkwizytorów – nawet najokrutniejszych, jak Torquemada czy Titelmans? Czy wystarczy skatalogować ich ofiary? Określić „średnią” surowość sędziów, ustalając odsetek wyroków śmierci w prowadzonych przez nich procesach, wyjaśniając przy tym detalicznie kontekst i wskazując na jeszcze bardziej drastyczne procesy w sądach świeckich lub innowierczych? Czy taki opis byłby próbą konkretyzowania odpowiedzialności? Czy raczej niebezpiecznym usiłowaniem jej zawężenia? Czy wystarczy powiedzieć za Janem Pawłem II (Tertio millennio adveniente), że Kościół – sam w sobie święty – nie uchyla się od solidarności ze swoimi grzesznymi synami? Czy Kościół jest winny „swym grzesznym synom” jedynie solidarność? Czy raczej także wyznanie współwiny i wyraźne określenie swego zakresu odpowiedzialności?

    Abp Ryś o modlitwie "Ojcze Nasz". Dlaczego jest tak wyjątkowa?
    Abp Ryś o modlitwie "Ojcze Nasz". Dlaczego jest tak wyjątkowa?
    WIARA
    Jest poza dyskusją, że każdy wyrok śmierci wykonany w wyniku inkwizycyjnego dochodzenia był zbrodnią, ale przecież nie doszłoby do niej, gdyby sama procedura i „logika” owych dochodzeń nie dostała wpierw legitymizacji Kościoła i nie została zracjonalizowana przez jego przywódców: papieży, biskupów i teologów. Straszną jest niewątpliwie rzeczą pięć wyroków śmierci wydanych przez Jacques’a Fourniera w sławnym Montaillou, ale straszniejszą zapewne to, że ich dokumentacja – pieczołowicie przezeń przechowywana – otworzyła mu drogę do najwyższych godności w Kościele: kardynalatu i papiestwa (Benedykt XII). Podobnie nie sposób się pogodzić z piętnastoma wyrokami śmierci wydanymi przez Święte Oficjum za czasów papieża Pawła IV, ale jeszcze trudniej czyta się dekret, w którym udziela on odpustu zupełnego każdemu z widzów rzymskiego auto-da-fé. Papież Pius V skazał na śmierć największą liczbę włoskich protestantów (czterdziestu); a przecież jest jedynym z grona XVI-wiecznych biskupów Rzymu, który został kanonizowany!

    Podobnie trzeba patrzeć na inne obszary inkwizycyjnej „sprawiedliwości”. Najczęściej zaczynała się ona od konfiskaty majątków (np. bogatych iudaizantes) – niejednokrotnie na tej drodze ukonkretniała się stabilizacja i niezależność finansowa poszczególnych trybunałów. Czy jednak nie większe jeszcze zażenowanie wywołuje uzasadnienie tejże praktyki, zredagowane jeszcze w średniowieczu w formie prostego sylogizmu: heretyk nie ma prawa do własności, więc – odbierając mu ją – Kościół nie grzeszy, a raczej bierze „swoje” i następnie „swoim” rozporządza? Albo kwestia tortur: na IV soborze laterańskim (1215) Kościół zakazał duchownym jakiegokolwiek udziału w czynnościach wiążących się z przelewaniem krwi. Aby jednak uchronić inkwizytorów od niebezpiecznego dyskomfortu sumienia, papieże – już w średniowieczu, ale także wielokrotnie w czasach nowożytnych – udzielali im w tym względzie „stosownych” dyspens.

    W każdym z tych przykładów – a przecież można je mnożyć – rzeczywista odpowiedzialność dotyczy nie tylko tych konkretnych ludzi, którzy przeprowadzali dochodzenia czy w końcu podpalali stosy. W równym (a może nawet w większym?) stopniu rozciąga się ona na cały szereg instytucji Kościoła, od najwyższych zaczynając. Grzesznymi okazywali się nie tylko ludzie, ale także kościelne struktury: władzy, działania, myślenia, promocji itd. Chociaż zapewne mówienie o strukturach grzechu w świętym Kościele musi budzić opór – znacznie większy niż przed „przyznaniem się” tylko do swoich „grzesznych synów”.

    Fragment książki abpa Grzegorza Rysia "Inkwizycja"
  • spoko. Sama wiesz, że ja na białych krukach sypiam pod pierzynką z książkowego kurzu...

    Znalezione w pewnej dyskusji. Nie moje.
    Poezja. Haiku
  • Zaczynam pH Dicka
    człowiek z wysokiego zamku
    Zobaczę na ile prorockie
    Żółte to żółte
    Indywidualizm to indywidualizm.
  • Potem serial. Dobry .

    Dick to pomieszanie chały z lepszymi pozycjami. Człowiek z Wysokiego Zamku bardzo dobry.
  • Najlepsza książka Dicka.
  • W te dziwne dni miło wracać do starej wypróbowanej lektury. Teraz, po latach, znów z wielką przyjemnością czytam sobie Farleya Mowata " Zagubieni w kanadyjskiej tundrze" a już w kolejce czeka jego "Zwariowana łódka". I tłumaczenia tych książek porządne, co równie ważne jak wartka akcja, wciągająca do ostatniej strony.
  • O Farleyu warto pamiętać, że to pisarz, a nie naukowiec. "Nie taki straszny wołk" był zmyślony od początku do końca.

    A "Wyprawy wikingów"? Któż to wie? Robiło wrażenie literatury faktu. Ale "Wołk" też, nie?
  • A naukowiec to niby nie pisarz?
  • los napisal(a):
    A naukowiec to niby nie pisarz?
    Niby tak, ale od naukowca oczekujemy, że nie będzie łgał jak pies.
  • To miłe, że są ludzie, którzy mają jeszcze jakieś złudzenia.
  • edytowano January 18
    Przeczytałem, ale nie polecam. Mariusz Świder - "Jak stwarzaliśmy Rosję". Kupiłem, bo wydała Fronda, a poza tym miałem nadzieję, że trafię na wzmiankę o swoim prapradziadku Edwardzie Landsbergu, który wybudował kościół we Włodzimierzu nad Klaźmą, gdzie mieszkał z rodziną i pracował jako inżynier. Nie trafiłem, ale dziesiątki, setkl innych takich przykładów wyciąga autor, dość chaotycznie. Nie jest to książka historyczna, nie ma indeksu nazwisk, raczej taka publicystyka, która niepostrzeżenie zaczyna w którymś momencie zalatywać onucą, a odór z całą mocą uderza, gdy autor przyznaje się do serdecznej znajomości z Wojciechem Olszańskim vel Aleksandrem Jabłonowskim. Książka kończy się tezą, że istnieją tylko dwa wielkie narody słowiańskie (reszta to plankton) i te dwa narody powinny się wznieść ponad historyczne zaszłości, aby wspólnie dyktować ład w naszej części Ojropy.
  • Ktore to te dwa?
    Z ciekawości pytam
  • Niemcy (zwłaszcza ci wschodni) i Ukraińcy? Bo Rosjanie to naród ugrofiński, nawet czasownika "mieć" nie używają, po czym się jak wiadomo poznaje Finów.
  • Czytam teraz "Pisma Machabejskie" Justyny Melonowskiej.
    Melonowska to ważny głos w debacie publicznej. Mam nadzieję, że stanie się jeszcze bardziej znana (czytana, słuchana i oglądana). Sama przeszła pewną drogę od Więzi do Christianitas. Mówi dużo o obyczaju, o współczesnych barbarzyńcach oraz o zdrowym feminizmie. Polecam.

    Poniżej zamieszczam opis książki oraz krótką notkę o autorce - ze strony taniaksiazka.pl:

    Stary katolicyzm walczy. Nie tylko o dusze ludzkie, ale o swe własne przetrwanie w Europie. „Europa” jest trzecim – obok „religii” i „walki” – pojęciem wyznaczającym zakres podjętych tu poszukiwań. Książka ta wpisuje się w nurt szeroko rozumianej refleksji apokaliptycznej. Coraz liczniejsze i – w opinii piszącej te słowa – coraz bardziej przekonujące są bowiem diagnozy schyłku cywilizacji zachodniej. Pisma machabejskie wynikają zatem z przekonania, że istota europejskości ulega daleko idącej transformacji, zwiastującej rychły koniec tej cywilizacji. Przy tym zasada uwiądu jest całkowicie wewnętrzna, na wskroś europejska. Wszystko, co w Europie było najlepsze, co stanowiło jej istotę – uznanie wagi jednostkowego istnienia, rozumne powiązanie wolności z powinnością oraz tradycji z rozwojem, przyznanie człowiekowi praw jedynie na mocy jego przynależności do gatunku ludzkiego, uznanie sumienia za istotną zmienną w działaniach politycznych, niegdysiejszy rozkwit kultury i sztuki – wszystko to wyrodziło się, przybrało formy karykaturalne, wręcz spotworniałe. W swej istocie są to formy tanatyczne, dosłownie „ku-śmiertne”. To jednak nie Europa umiera, ale Arcyeuropa, nie Europejczycy stali się bezpłodni, ale Arcyeuropejczycy.

    Justyna Melonowska (1976) – doktor filozofii. Adiunkt w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Autorka książek i artykułów naukowych, m.in.: Osob(n)a: kobieta a personalizm Karola Wojtyły – Jana Pawła II. Doktryna i rewizja (2016), Ordo amoris, amor ordinis. Emancypacja w konserwatyzmie (2018).
  • Mania napisal(a):
    Najlepsza książka Dicka.
    Jest jeszcze kilka najlepszych :)
    W dobie transmisji władzy w USA oraz powyborczych ekscesów polecam "Słoneczną loterię" z 1955 - jedna z pierwszych książek P.K.D. chociaż pisarskie frycowe zapłacił nieco wcześniej, więc nie jest to debiut. Warto i biorąc pod uwagę, że potem w zasadzie było już tylko lepiej - to zachęca.
    P.S.
    Mam na półce wszystko Konioluba Grubasa co wyszło po polsku.
  • rdrrdr
    edytowano January 20
    image
    wersja elektroniczna, moze ktos juz czytal?

    EDIT: ,,To miłe, że są ludzie, którzy mają jeszcze jakieś złudzenia.''

    Naukowcy to tylko ludzie, ludzie sa slabi, omylni, grzeszni.

    EDIT2: i jeszcze, moze komus sie przyda

  • edytowano January 21
    Peter Robinson "Kiedy ucichnie muzyka" - dla fanów kryminałów. Cóż napisać? Peter umi pisać. Jest po prostu dobry. Główny bohater całej serii powieści - nadinspektor Alan Banks jest niezwykły przez swoją zwyczajność. Nie pije, nie jest dziwkarzem, nie ma problemów emocjonalnych/psychicznych, kocha muzykę, jest- oczywiście empatyczny i sympatyczny. No i inteligentny. Wartość poznawcza: dowiadujemy się jak bardzo nielekko pracuje się policjantom w Anglii- kraju zaludnionym przez kolorowych imigrantów i przesiąkniętym polit-poprawnością.
    Na kanwie powieści Robinsona zrobiono tv serial pt: DCI Banks. Można go obejrzeć na cda i viderze. Wczoraj obejrzałam kilka odcinków - są super.
    Zajawka:
  • A ja polecam Reymont "Chłopi". Super urlop bez tv, twiterów a aktualnie "Jej wysokość gęś". Świetne, o ptakach.
  • edytowano January 26
    Pewno wszyscy słyszeli Tomasz A Kempis "O naśladowaniu Chrystusa".

    Bardziej zaglądam niż czytam, to maleństwo, a nie książka. Jeden rozdział dziennie to nadto. Potem można sobie porozmyślac.
  • posix napisal(a):
    Pewno wszyscy słyszeli Tomasz A Kempis "O naśladowaniu Chrystusa".

    Bardziej zaglądam niż czytam, to maleństwo, a nie książka. Jeden rozdział dziennie to nadto. Potem można sobie porozmyślac.
    Amen!
    Brada!
    To była książka mej młodości.
    Muszę odgrzebać.
    Nie wię czym podpadła dziś, ale kiedyś pono była częściej czytana niż Biblia sama
  • edytowano February 19
    Tak sobie poczytuję od paru lat „Czarną księgę rewolucji francuskiej”. Nie idzie szparko, bo mi się strasznie to kilkukilogramowe tomiszcze wrzyna w podołek i zaraz się męczę, a niestety mam nawyk czytania w jakichś nonszalanckich pozycjach. No ale 700 stron już za mną. Prawie nic z tych 700 stron nie pamiętam, może poza tym, że jeden Franc bardzo malowniczo i rzewnie opisał losy małego Ludwiczka, tak że sam uległem wzruszeniu, no i że był taki Rivarol, co okrakiem próbował siedzieć, ale godnie. Przybywam tu jednak z cytatem, który już mi się w zwojach mózgowych zagnieździł przez swoją wymowność, dobitność i plastyczność. I już tam zostanie. Cytat ten najchętniej wstawiłbym w połowie wątków – tak jest adekwatny – i na sąsiednim forumku też, gdzie pewnie znalazłby drogę do serca usposobionego apokaliptycznie Consumera. Antoine Blanc de Saint-Bonnet:


    W świecie są tylko dwa prawa: prawo natury, w którym gatunki wyżej rozwinięte zjadają gatunki podrzędne; prawo boskie, w którym istoty wyższe wspomagają istoty słabe. Człowiek zawsze odwołuje się bądź do jednego, bądź do drugiego. Gdy wyschnie źródło miłości w naszych sercach, z namiętną siłą zawładnie nim prawo zwierzęce. Poza chrześcijaństwem człowiek jest zawsze antropofagiem.


    Już to przerabialiśmy w dziesiątkach wątków, w ostatnich miesiącach może nawet bardziej niż wcześniej, więc powinienem tylko westchnąć „no tak” i przejść do następnego tekstu (zresztą też bardzo ciekawego, bo o „innym” Baudelairze), a jednak poczułem się na tyle uderzony tymi słowami wymachanymi bądź co bądź dwa wieki temu, że aż się postanowiłem nimi podzielić. Przyznaję, że może nawet zanadto się zapaliłem, bo mam wrażenie, że teraz za każdego winkla (szczególnie wirtualnego, ale nie tu) spoziera na mnie jakiś antropofag. A i w lustro strach zajrzeć.
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.